HET ZAL JE MAAR GEBEUREN

‘IK KAN GENIETEN VAN HET GEVOEL VAN AARDE TUSSEN MIJN VINGERS’

Tekst Pien Heuts Beeld De Beeldredaktie/Guido Benschop

Een roekeloze automobilist schepte fietsster Ingrid Muis. Na jaren van intensieve revalidatie kan ze nu enigszins met haar beperkingen leven. Eind 2019 regelde FNV Letselschade de definitieve schadevergoeding. ‘Ik probeer te zien wat ik nog wél kan.’

Als ik straks thuis ben, ga ik een boterham met kaas, ham, tomaat en komkommer maken. Dat was de laatste gedachte van Ingrid Muis (49) toen ze op 9 november 2011 naar huis fietste. Dagen later kwam ze bij in een ziekenhuisbed. Met hersenletsel, een gebroken rug, nekwervels, ribben, kaak, sleutelbeen, een ingeklapte long en overal kneuzingen. ‘Het was erop of eronder.’

LANGE WEG

Het is een mooie voorjaarsdag als Ingrid Muis vertelt over de lange weg die ze sinds het ongeluk heeft afgelegd. Af en toe pakt ze het schrift erbij dat ze gebruikte om de traumatische ervaring van zich af te schrijven. Haar vriend zorgt voor koffie. Ruim vier jaar heeft ze moeten revalideren. Aan de buitenkant is de fysieke schade nauwelijks meer te zien. De beenlange steunkousen lijken bij haar rokje te passen. In huis kan ze zich redelijk redden zonder looprek of rollator. Titanium platen houden haar wervelkolom bijeen. Als ze valt, is de kans op een dwarslaesie groot.

Onzichtbaar is het forse hersenletsel. Ingrid: ‘Mijn geheugen en concentratievermogen zijn aangetast. Ik ben snel moe, kan nauwelijks prikkels verdragen en mijn karakter is veranderd. Het ergste zijn de pseudoepileptische aanvallen. Als ik schrik, te veel prikkels krijg of veel pijn heb, schakelt het lichaam zichzelf helemaal uit. Dan zit je opgesloten in jezelf en kun je niets meer. Dat kan dagen duren.’

OVERAL VOOR IN

Voor het ongeluk was Ingrid iemand die nooit stil zat. Na lange tijd in de gehandicaptenzorg actief te zijn geweest, werkte ze in de bloedafname. Ik was altijd overal voor in, zegt ze. Veel op stap met vriendinnen. Met haar dochter deelde ze de liefde voor paarden. ‘Een ritje langs het strand stond op ons lijstje.’ Zover is het nooit gekomen. Nu is ze gedwongen te leven met rust en regelmaat. ‘Ik voel me een 86-jarige. Prikkels zoals geluid of licht komen ongefilterd, keihard binnen. Alles kost niet alleen heel veel energie, ik kan ook heel boos worden. Je hebt geen rem meer op jezelf. Lichamelijk wen ik wel aan mijn beperkingen; geestelijk is het een ander verhaal.’

BUITEN HAAR SCHULD

Ingrid Muis werd buiten haar schuld geschept door een automobilist die veel te hard reed. De bestuurder heeft ze nooit ontmoet. Hij vluchtte naar het buitenland en is bij verstek veroordeeld. Bij ongevallen met een auto kan de benadeelde, op basis van de Wet aansprakelijkheid motorrijtuigen, rechtstreeks de verzekeraar van de auto aanspreken. ‘Over de aansprakelijkheid was geen discussie’, vertelt Line Visser van FNV Letselschade. ‘Toen de blijvende schade van het ongeluk steeds duidelijker werd, is geïnventariseerd welke hulp nodig was en blijft. De impact van het letsel is groot. De schadevergoeding, die is gebaseerd op onder andere verlies aan arbeidsvermogen, pensioenschade, gemiste carrièrekansen, hulpbehoefte en smartengeld, kan dat maar deels verzachten.’

Opgeven was en is geen optie voor Ingrid. Haar ouders stonden altijd voor haar klaar. Haar vader, haar steunpilaar, overleed half april aan corona. Ze is veel kwijtgeraakt: haar echtgenoot, haar werk, haar gezondheid en haar oude ik. ‘Ik heb die bestuurder van alles toegewenst. Maar tijdens de revalidatie en therapie leerde ik alle energie in mezelf te steken. Tegelijkertijd besef ik hoe kostbaar het leven is. Ik probeer eruit te halen wat erin zit. Ik kan genieten van een boomkruiper of het gevoel van aarde tussen mijn vingers.’

Deel deze pagina